Verlangen naar Swier

Voor dagblad De Limburger. Portret van de Rotterdamse Wim Dubois uit Sprang-Capelle, bijna 90 jaar oud en WOII “veteraan”, die delen van zijn jeugd doorbracht in Swier, in Limburg, het Zuid-Oosten van Nederland. Hij schreef een boek over zijn ervaringen in de periode 1943 – 1945. Wilt u het online artikel lezen? Dat kan hier!

Wim Dubois over Swier


Analoge Fotografie

Recente ontwikkelingen laten zien, dat de ‘ouderwetse’ analoge fotografie weer helemaal in opkomst is. Impossible Projects met zijn Polaroid camera’s en films, Hipstamatic met zijn filters, en mensen die met echte, analoge films aan het experimenteren zijn. En vervolgens ‘wow-fotografie’ maken. 

Net als anderen ben ik a van jongs af aan bezig met films en analoge camera’s. Sinds dat digitaal een vlucht nam, lag dat alleen een beetje stil. Periode aan de Rotterdamse Foto Academie uitgezonderd, maar ‘het’ ineens weer moest om dingen in de vingers te krijgen. Maar al die tijd lag er een flinke verzameling films en negatieven in de opslag. Die zijn weer naar boven gehaald, netjes opnieuw gearchiveerd. Wat betreft de pareltjes, die worden stukje bij beetje gedigitaliseerd. 

Hieronder een paar mooie voorbeelden, om te beginnen. ‘t Leuke is, dat sommige van deze beelden ook door mochten naar de website van AGE FotoStock, het premium fotoagentschap waarbij ik ben aangesloten. Wil je daar de vorderingen een onderzoeken? Dat kan dan hier!


De Cooperatie

Een groep freelance journalisten die werken vanuit hun eigen, coöperatieve werkplek in Amsterdam, waar zij teksten schrijve, artikelen, journalistieke bijdragen en meer. Allemaal voor opdrachtgevers, krant, tijdschriften. Eigenlijk is De Cooperatie een Collectief van Journalisten, die toegang hebben tot allerlei diensten en producten die handig zijn in hun werk. Websites, fondsenwerving, een platform om zelf te publiceren (Reporters Online), een betaalportaal en een nieuw kantoor met werkplekken. 

EN die moest ik dus in beeld brengen. Guerrilla style fotografie, deze keer, met een bescheiden briefing vooraf, een kleine, mobiele camera, mijn notebook, en een internet-verbinding. Ik ontmoette de opdrachtgever, maakte de beelden die zij hebben wilde, verwerkte die tot iets moois, en stuurde ze door aan mijn opdrachtgever voor gebruik in onderstaande brochure en de website. Hop, klaar voor gebruik. Binnen twee uur was de klus geklaard, inclusief het versturen van de rekening, die heel netjes binnen twee weken werd betaald. Chapeau!


Google laat IPTC informatie zien in Google Images

Belangrijk nieuws van CEPIC, het “Center for the Picture Industry in Europe, gisteren op 27 september 2018. Haar gesprekken met Google resulteerden in een nieuw succes voor de foto-industrie.

Citaat: “Op 26 september 2018 lanceerde Google een belangrijke verandering in de manier waarop online foto’s worden getoond: de gegevens van maker en de credits van de foto, zoals die zijn ingevuld in de IPTC of metadata worden vooraan getoond naast de foto zelf in Google Images. 

Deze nieuwe ontwikkeling, waarin Google de maker en de beschrijving of caption laat zien, is een hele positieve stap vooruit voor alle makers van content en hun rechthebbenden. Het is zonder meer een goede stap, die laat zien dat foto’s en afbeeldingen geen anonieme objecten zijn die door verre onbekenden zijn gemaakt, maar door een echt persoon die met naam en toenaam is aan te wijzen.

Deze verandering is het resultaat van een aantal bijeenkomsten van Google met belanghebbenden in de Europese foto-industrie. CEPIC wil, als een van de oprichters van IPTC Photo Metadata Group, het correct gebruiken van IPTC meta-informatie promoten bij zijn leden, en hen bewust maken van de beste manieren om metadata zo correct mogelijk te koppelen aan hun visuele content. 

Google Images met Credit voor Fotografie

Persoonlijk denk ik, dat dit een van de betere resultaten van het laatste jaar is, die CEPIC aan zijn staat van dienst mag bijschrijven. Het sijpelt maar langzaam door, bij Google en zijn publiek, dat foto’s niet behoren tot het publieke domein, maar vaak het resultaat zijn van hard werk en flinke investeringen door fotografen en foto-journalisten. Professionals die vaak afhankelijk zijn van de omzet die zij m.b.v. het Internet weten binnen te halen door de verkoop van licenties op auteursrechtelijk beschermd werk.

Google Images with Credit Line

Link naar de Google Blog Post, met een uitleg over deze nieuwe ontwikkelingen.


Conferentie: Ports & The City

Vorige week was ik, als evenementenfotograaf, gevraagd te fotograferen op het congres: “Ports and the City” in Nijmegen. Een tweedaagse opdracht vanuit Acquire Publishing. Het ging voornamelijk over de binnenvaart, schepen, binnenhavens, containers en logistiek. De conferentie was georganiseerd door het Nijmegen European Green Capital 2018 and the Smart and Healthy City Programme van het Nederlandse Ministerie voor Infrastructuur & Water Management. Het resultaat van mijn werk, een mooie reportages staat sinds vandaag online bij de opdrachtgever.

Ports and the City

 


KodakCoin & CryptoCurrencies

Spookstad Doel bij Antwerpen

(Engelstalig Artikel) Photography dinosaur Kodak steps into a hype with a new, crypto currency: the KokakCoin … It gets around in the industry, raising all kinds of questions …

Kodak will create an encrypted, digital ledger of rights ownership for photographers to register both new and archive work that they can then license within the platform. With KodakCoin, participating photographers are invited to take part in a new economy for photography, receive payment for licensing their work immediately upon sale, and for both professional and amateur photographers, sell their work confidently on a secure blockchain platform. KODAKOne platform provides continual web crawling in order to monitor and protect the IP of the images registered in the KODAKOne system. Where unlicensed usage of images is detected, the KODAKOne platform can efficiently manage the post-licensing process in order to reward photographers. Kodak CEO Jeff Clarke stated: “For many in the tech industry, ‘blockchain’ and ‘cryptocurrency’ are hot buzzwords, but for photographers who’ve long struggled to assert control over their work and how it’s used, these buzzwords are the keys to solving what felt like an unsolvable problem.”

Kodak claims, that the platform will offer:

  • Image Registration. Provides immutable proof of ownership and enables member to take advantage of the platforms wider services.
  • Rights Management. Every license is documented by a smart contract on the blockchain which confirms the copyrights and licensing terms and conditions of the associated images.
  • Transparent Accounting. Receive royalty payments instantly via a smart accounting and reporting system. Community members don’t need a separate accounting system as all payments and accounting information is saved on the blockchain.
  • Community Marketplace. Our marketplace enables coin holders to buy, sell and book products and services such as flights, hotels, models, venues and studios with their coins. The marketplace will also create kickstarter opportunities for startups and service companies.
  • Distribution Platform. KodakOne is building a distribution platform for rights cleared images. On this distribution platform buyers (licensee) and licensors can buy/sell trade images based on the licensors licensing terms and conditions.
  • Post Licensing (Legal Enforcement). KodakOne provides continual web crawling in order to protect the IP of its members. Where unlicensed usage of images is detected, KodakOne can efficiently manage the post-licensing process.
  • Image Tracking. Community members can track usage of their photos and use these insights for more efficient and effective marketing of their assets.
  • Instant Payment. smart contracting payments are executed instantly as all payments will be made in Kodak Coin.

Still a lot has to be explained about this initiative. What is a Kodak Coin worth in terms or Euro’s? Will it be continually fluctuating? Will the value change between the time the customer makes a payment and the time the photographer uses it to actually buy something? How does the photographer buy groceries with a Kodak Coin? Will photographers only be able to transact business with others who are willing to accept Kodak Coins for the products and services they provide? How will usage fees be established? Will there be a schedule of fees for certain uses? Will photographers have to accept those fees or not participate? Will the licensing be RF or RM? Will each photographer be able to set his own fees? Will there need to be direct communication between the photographer and the buyer for most sales and, if so, how will that inhibit sales given the current ways image licensing is conducted?

And a few more questions: what percentage will KodakOne take of sales? They will have to get something for the service they are providing and presumably a lot considering how hot investors think this investment is. (Kodak shares rocketed up more than 120 per cent on news of the KodakCoin’s release.) How will KodakOne get a significant, diverse collection of the images that are in demand? Why would any photographer give their images to KodakOne exclusively? Big risk. If they put their images with KodakOne non-exclusively then the only sales KodakOne will record are the sales made through KodakOne. Potentially, there will be a huge number of other legal uses out there that Kodak can’t track including all the uses made worldwide prior to actually launching KodakOne. In order to do any legal enforcement, they will have to come back to the photographer to determine if the use was authorized or not. How will this marketplace get instant credibility and attention from image buyers? Getty Images, Shutterstock and Adobe Stock currently control 65% to 70% of the worldwide market. Why will customer suddenly switch to Kodak?

My personal and favorite question: “Do I need to switch from my present agencies, and license all of my images (made in the past ten years or so) through Kodak Coin? Thing is: we’re all going to have to learn about cryptocurrencies and blockchains. And it’s worth to stay on top of this new development. However, it’s way to soon to make final decisions. For now I am curious on how Kodak implements this idea, and how existing industry adapts to this new development.


De Groene: “Revolutie starte in St. Joost, Brussel”

Een ontmoeting tijdens een wandeling door Brussel: een jonge Roma vrouw uit Zuid-Oost Europa met haar zogende baby op de arm. Een bevolkings-groep die zich lieve niet laat fotograferen, want de anonimiteit lijkt hen aantrekkelijker. Bedelen vaak op straat en zijn daar best bedreven in, moet ik erkennen. Toch lukte ‘t me, om haar “op de plaat” te krijgen. Tegen een kleine vergoeding achteraf. Resulteerde in een publicatie in De Groene, als illustratie bij een artikel over de Brusselse wijk St. Joost.

 

De Groene over Revolutie St. Joost

 


Legaal Foto’s jatten via Embedden

Beeld gebruiken zonder toestemming, zonder betaling en zonder het geven van credits aan de maker. Dat kan binnen Europa, als je maar het juiste digitale handigheidje gebruikt: embedden. Makers en aanbieders van beeld leggen zich niet neer bij deze maas in de wet. Dit zijn geen mastodonten die niet met hun tijd meegaan: hier loopt de wetgeving juist achter de feiten aan. 

 

Embedden

Embedden, ook wel hotlinking, inline linking of framing genoemd, is een manier om content die op één plek gehost is én blijft op verschillende plaatsen zichtbaar te maken. Door middel van een link naar de oorspronkelijke website kan beeld, maar ook tekst of video, op een andere website worden getoond. 

De geëmbedde content werkt als een naadloos ingelast venster naar de website waar het wordt gehost: het lijkt onderdeel uit te maken van de content van een website, maar wordt iedere keer opgevraagd en geladen via de website waar de content gehost wordt. In 2014 is door het Hof van Justitie van de Europese Unie geoordeeld dat het embedden van content geen schending van het auteursrecht is1.


Embedden zonder toestemming is legaal

Normaal gesproken heeft de maker van een werk in de zin van de Auteurswet zeggenschap over wat er met zijn werk gebeurd. De maker bepaalt waar zijn werk gepubliceerd wordt en of hieraan kosten zijn verbonden2. Het probleem is dat embedden wettelijk altijd toegestaan is, met en zonder toestemming. Wie content online plaatst, heeft geen juridische mogelijkheden om het tegen te gaan.

De technische details rond het embedden van content hebben een enorme impact op de juridische kant ervan. Embedden werkt als een link naar het origineel. Kopiëren of downloaden is niet nodig bij deze techniek. Er ontstaat geen (illegale) kopie. De content wordt niet opnieuw gepubliceerd: je ziet immers het origineel. Door via andere websites door middel van embedden naar het origineel te linken, wordt strikt genomen alleen de zichtbaarheid van het origineel vergroot. Dit heeft geleid tot de conclusie dat embedden niet in strijd is met de wet en dus mág. Ook zonder toestemming. 

B20-1458745 - © - Javier Larrea

Photo: Javier Larrea / AGE FotoStock


Waarom embedden zonder toestemming niet legaal zou moeten zijn

Geëmbed beeld wordt op precies dezelfde manier gebruikt als aangekocht beeld. Daar wringt de schoen. Je kunt wel beargumenteren dat het niet écht op een andere website staat, zoals in voornoemde jurisprudentie is gebeurd, maar het is er wél zichtbaar. En met reden. Dat beeld is natuurlijk niet willekeurig gekozen, maar is juist functioneel en van meerwaarde voor de webpagina waar het geëmbed wordt. Het beeld wordt gebruikt voor eigen gewin, zonder toestemming of vermelding van credits en zonder vergoeding. Wat makers, beeldbanken en stockfotobureaus betreft is embedden daarom vergelijkbaar met illegaal kopiëren: het blijft voor hen een kwestie van beeldgebruik zonder toestemming met daaraan gekoppeld inkomensverlies.

Er is met het expliciet toestaan van het embedden van content een situatie ontstaan die niet in de geest van het auteursrecht is; het is een fors hiaat in de bescherming van de rechten van de makers. Embedden is een legale oplossing met illegale trekjes: het is legaal beeld jatten. 


Embedden en diefstal van bandbreedte

Embedden gaat om meer dan auteursrechten. De content die geëmbed is, wordt niet gekopieerd, maar steeds opnieuw via de website waar het gehost is opgevraagd en geladen. Het opvragen en laden van webcontent kost bandbreedte. Het extra bandbreedteverbruik door embedden komt voor rekening van de website(-eigenaar) waar het origineel is gehost. Bij de meeste websites is het bandbreedteverbruik gelimiteerd. Als deze limiet door geëmbedde content wordt overschreden, krijgt de website-eigenaar waar de originele content is gehost letterlijk de rekening gepresenteerd, of riskeert dat de website uit de lucht wordt gehaald. Zo kan het gebeuren dat de maker geld moet toeleggen op het ongevraagde gebruik van zijn werk; een bizar neveneffect van de Europese wetgeving rond embedden.

Het onderscheid tussen embedden met en zonder toestemming is belangrijk. Een partij als YouTube biedt de optie van embedden bewust en expliciet aan. YouTube begrijpt dat zware videobestanden een aanslag vormen op de laadtijd van een webpagina en het bandbreedteverbruik van de website waar deze worden gehost. Om de verspreiding van video (met reclame) aantrekkelijk te maken, is hun website ingericht op embedden en kan deze het bijbehorende bandbreedteverbruik verwerken. Een gemiddelde website is in vergelijking met een online zwaargewicht als YouTube maar een dwerg en loopt daardoor veel eerder tegen de grenzen aan van het aan de website verbonden maximale bandbreedteverbruik.

Ongeautoriseerd beeldgebruik: geen kleinigheidje

Ongeautoriseerd gebruik van beeld dat voor verkoop is bedoeld, loopt al lang de spuigaten uit. Neem het voorbeeld hieronder: de afbeelding is op 21.000.000 plaatsen online zichtbaar en toch maar 4 keer verkocht. De verhoudingen zijn compleet zoek.

Uiteraard neemt Google in dit resultatenoverzicht ook de officiële kanalen waar het beeld wordt aangeboden als treffers mee, maar dat is met enkele tientallen legitieme treffers verwaarloosbaar op dit aantal. 

Deze casus staat niet op zichzelf. Fotografen, beeldbanken, stockfotobureaus: het overkomt iedere maker of aanbieder van beeld. Een eventueel watermerk wordt omzeild door de afbeelding dusdanig klein weer te geven dat het vrijwel wegvalt. Bedenk hierbij dat een beeldbank miljoenen afbeeldingen bevat. Het inkomensverlies is gigantisch. 

Embedden vormt hierin een sluipend fenomeen. Het is lange tijd onder de radar gebleven, verstopt tussen een enorme lijst van treffers, want waar begin je met uitzoeken en het aanpakken van ongeoorloofd online gebruik als je per beeld tientallen tot uitschieters van miljoenen treffers online vindt? Harde cijfers met betrekking tot het aandeel van embedden ontbreken op dit moment nog. Toch is het juist nu tijd voor actie. De branche staat al dusdanig onder druk dat het zich niet nog meer ongeautoriseerd gebruik van beeld kan permitteren, maar dat zit er wel aan te komen.

Embedden_Illustratie_1

Embedden is een groeiend probleem

Vincent van den Eijnde, directeur van Pictoright, auteursrechtenorganisatie voor visuele makers in Nederland, heeft de indruk dat embedden op dit moment nog vooral een latent probleem is: “Mensen lopen nu nog achter de juridische feiten aan. Als dit echt bekend wordt, dan wordt de schade heel snel heel erg groot.” 

De inschatting van Van den Eijnde lijkt reëel. Ook zonder cijfers is het een veilige inschatting dat de honger naar ‘gratis’ beeld onder veelgebruikers zoals bloggers nog vooral wordt gestild met afbeeldingen met een creative commons licentie en illegale downloads, afhankelijk van de mate van kennis van en respect voor het auteursrecht. Wie nu online zoekt op rechtenvrij of gratis beeldmateriaal komt primair nog uit op informatie over het publieke domein en het auteursrecht. Zodra op dergelijke zoekvragen informatie over embedden bij de bovenste zoekresultaten belandt, zal het pas echt een enorme vlucht nemen. 

De techniek van embedden is niet nieuw, maar was eens een technische handigheid waarmee vooral webbouwers bekend waren. Door de aandacht voor de eerder genoemde uitspraken van het Hof van Justitie van de Europese Unie sijpelt kennis van het fenomeen langzaam door, tezamen met het besef dat het is toegestaan. Dat door middel van embedden voortaan in een veel grotere vijver legaal gevist kan worden naar beeld, vormt vanzelfsprekend een enorme prikkel om de techniek toe te passen: dit is een groeiscenario in wording. En iedereen kan het: een instructie waarin stap voor stap wordt uitgelegd hoe je beeld embedt kan zo van het internet worden geplukt.

De gevolgen van ongeautoriseerd beeldgebruik

Makers en verkopers van beeld hebben er al een kluif aan om illegaal downloaden, kopiëren en verspreiden van hun werk bij te houden en aan te pakken. Nu komt hier het embedden van beeld bij, wat bovendien niet juridisch aangepakt kan worden. 

Beeld dat al ‘overal’ zichtbaar is, is minder waardevol voor potentiële klanten. Hele portfolio’s en catalogi zijn op deze manier door ongeautoriseerd gebruik van beeld aan inflatie onderhevig.

Werk dat op steeds grotere schaal niet wordt betaald, leidt tot groeiende financiële schade en uiteindelijk tot een verschraling van het aanbod. Het is immers niet vol te houden om onbedoeld met cadeautjes te blijven strooien en te blijven investeren in het maken van kwalitatief hoogwaardig beeld. Het investeringsaspect wordt bij beeld vaak over het hoofd gezien of gebagatelliseerd. De realiteit is dat een fotograaf met kostbaar materiaal werkt, reiskosten maakt en vele arbeidsuren in het maken van beeld steekt. Aan die ene foto die het publiek te zien krijgt, is een heel proces vooraf gegaan. Als het doorlopen van dit proces niet meer rendabel is, houdt het voor veel fotografen op en vervolgens ook voor beeldbanken en stockfotobureaus.


Makers van beeld staan met hun rug tegen de muur

“Dan moet je je werk maar niet online zetten.” Als makers van beeld een euro zouden krijgen voor elke keer dat ze dat horen. Het is natuurlijk een non-argument. Iedere zichzelf respecterende ondernemer is vandaag de dag online te vinden en toont (voorbeelden van) het portfolio. De markt is visueel ingesteld: woorden zet je kracht bij met beeld. De bakker omschrijft daarom niet alleen zijn assortiment, maar maakt je ook lekker met afbeeldingen. Een kledingmerk laat zien welke look je met hun collectie kunt creëren. Fotografen laten beeld zien om aan te geven wat ze kunnen bieden. Zo doe je tegenwoordig zaken. 

Online vindbaarheid is daarbij essentieel. Om in zoekmachines gevonden te worden (SEO) én klanten binnen te halen, moet je sterke content online plaatsen en regelmatig aanvullen en/of vernieuwen. Een fotograaf kan er niet omheen om werk van hoge kwaliteit online te plaatsen. Beeldbanken werken bovendien als een webwinkel en hebben geen andere keuze dan hun volledige aanbod te tonen.


Technische ontwikkelingen vs. wetgeving

Makers, beeldbanken en stockfotobureaus zijn door de eerder genoemde uitspraken van het Hof van Justitie van de Europese Unie ontegenzeggelijk op achterstand gezet, maar wat hen betreft is het laatste woord nog niet over de rechtmatigheid van embedden gezegd. De focus heeft in de bestaande jurisprudentie gelegen op technische details, waarbij kort gezegd geredeneerd is dat bij embedden geen sprake is van een nieuwe publicatie. De contouren van de gevolgen van het toenemende embedden van beeld tekenen zich steeds duidelijker af. De discussie draait nu dan ook om de vraag of de uitwerking van embedden voor makers van beeld te verenigen valt met het auteursrecht.

Techniek ontwikkelt zich razendsnel, de wetgeving langzamer, maar is uiteindelijk niet in steen gehouwen. Brancheorganisaties als European Visual Artists (EVA) en Centre of the Picture Industry (CEPIC) richten daarom hun pijlen op het Europees Parlement om de nadelen van embedden voor de branche onder de aandacht te brengen, zeker nu er nieuwe Europese richtlijnen rond auteursrecht in de maak zijn. 

Sylvie Fodor, directeur van CEPIC, licht toe dat verschillende afgevaardigden met een goed begrip van auteursrechtkwesties door een achtergrond in journalistiek of de culturele sector al zijn overtuigd van de negatieve gevolgen van het toestaan van het embedden van beeld. Er zijn verder al enkele inhoudelijk bemoedigende amendementen naar voren gebracht die ook zouden toezien op embedden. Ook CEPIC heeft tijdens een officiële openbare zitting van de Commissie juridische zaken (JURI) haar zienswijze op de nieuwe ontwerprichtlijnen rond auteursrecht gegeven en suggesties voor aanpassingen aangedragen. Fodor houdt het erop dat er een kleine kans bestaat op aanpassing van de wetgeving binnen de huidige onderhandelingen met betrekking tot auteursrecht in ‘Brussel’.


Beeld beschermen tegen embedden

Op dit moment is de enige troef tegen embedden het afschermen van content. Content beschermen tegen embedden kan met .htaccess. Op deze manier kan het embedden van beeld geblokkeerd worden of met een redirect een alternatieve afbeelding worden getoond (switcheroo). Zo kan bijvoorbeeld een afbeelding worden getoond waarin wordt aangegeven dat geen prijs wordt gesteld op embedden. Je eigen website blijft intact en toont de juiste afbeelding. 

Maar als je het aan makers van beeld vraagt, is dat niet de bescherming die ze primair zoeken. Wat hen betreft mist er een verbod op embedden zonder toestemming door het gelijk te stellen aan illegaal kopiëren en downloaden. Uiteindelijk is het effect van het ongeautoriseerd embedden van beeld hetzelfde als van illegaal kopiëren en downloaden: het beeld wordt getoond waar het – zonder betaling of expliciete toestemming – anders nooit getoond had mogen worden met alle financiële schade van dien.

1 Uitspraken van het Hof van Justitie van de Europese Unie:
Nils Svensson e.a. tegen Retriever Sverige AB
BestWater International GmbH tegen Michael Mebes en Stefan Potsch

2 Toelichting op het auteursrecht